تاب‌آوری در زمان جنگ

نکاتی برای والدین و معلمان

صحبت کردن با کودکان در مورد جنگ می‌تواند به آنها کمک کند احساس امنیت و آرامش بیشتری داشته باشند. در اینجا توصیه‌های روانشناسان آمده است. رویدادهای جاری اغلب برای کودکان نامشخص است. آنها برای احساس امنیت در زمان جنگ به والدین و معلمان خود نگاه می کنند. همانطور که کودکان شروع به مطالعه موضوعاتی می کنند که به آنها در مورد دنیای خارج از خانه شان آموزش می دهد، به کمک شما نیاز خواهند داشت تا همه چیز را مرتب کنند. ممکن است تعجب کنید که چگونه می توانید به فرزندتان آموزش دهید تا از ترس هایی که زمان جنگ به همراه دارد، فراتر رود. خبر خوب این است که، همانطور که فرزندان شما خواندن و نوشتن را یاد می گیرند، می توانند مهارت های تاب آوری را نیز بیاموزند. توانایی سازگاری خوب در مواجهه با ناملایمات، تروما، فاجعه، تهدیدها یا حتی منابع قابل توجه استرس.

برخی از نکاتی که می تواند به شما در آموزش تاب آوری به فرزندانتان کمک کند چیست؟ همانطور که از این نکات استفاده می کنید، به خاطر داشته باشید که سفر هر کودک در مسیر تاب آوری متفاوت خواهد بود و دانش شما از فرزندتان شما را راهنمایی می کند.

10 نکته برای والدین و معلمان کودکان دبستانی در زمان جنگ

• با فرزندتان صحبت کنید. وقتی کودکان سوالی دارند، صادقانه اما به سادگی و با اطمینان به آنها پاسخ دهید. از آنها بپرسید که فکر می کنند چه اتفاقی می افتد و به پاسخ های آنها گوش دهید. احساسات آنها را نادیده نگیرید - آنها ممکن است بگویند که می ترسند، و شما باید آماده باشید تا به آنها بگویید که ترس اشکالی ندارد، اما آنها باید به هر حال به زندگی ادامه دهند. از زبان سیاه و سفید استفاده کنید که جای هیچ تردیدی باقی نگذارد، مانند: "من همیشه از تو مراقبت خواهم کرد

• خانه‌ی خود را از نظر عاطفی به مکانی امن برای فرزندتان تبدیل کنید. زمان زیادی را با فرزندتان بگذرانید، به خصوص در زمان جنگ. زمان بیشتری را با فرزندتان به بازی، خواندن یا صرفاً در آغوش گرفتن او بگذرانید.

• میزان اخباری را که فرزندتان در زمان جنگ تماشا می کند محدود کنید. هنگام پخش اخبار جنگ، تلویزیون یا رادیو را خاموش کنید. شما نیازی ندارید که آنچه در جهان می گذرد را از فرزندان خود پنهان کنید، اما مجبور هم نیستید که آنها را در معرض داستان های مداوم درباره جنگ قرار دهید. مجلات و روزنامه هایی را که دارای پوشش تصویری گسترده از جنگ یا جلدهای ترسناک هستند، کنار بگذارید. استفاده فرزندتان از اینترنت را نظارت کنید تا مطمئن شوید که آنها به سایت هایی نمی روند که گزارش های خونین یا هیجان انگیز از جنگ ارائه می دهند.

• درک کنید که استرس های جنگ ممکن است استرس های روزانه را تشدید کند. فرزندان شما ممکن است به طور معمول بتوانند از پس یک امتحان ناموفق یا اذیت و آزار برآیند، اما درک کنید که آنها ممکن است با عصبانیت یا رفتار بد به استرسی که معمولاً آنها را آزار نمی دهد، پاسخ دهند. به آنها اطمینان دهید که فقط از آنها انتظار دارید تمام تلاش خود را بکنند.

• در زمان جنگ، یک برنامه روزمره را ترسیم کنید و به آن پایبند باشید. کودکان با برنامه های منظم خیالشان راحت می شود. اگر تکالیف در زمان معینی انجام می شود، مطمئن شوید که آن زمان را برای تکالیف نگه می دارید. فرزند شما ممکن است در زمانی که وضعیت جهان ناپایدار است، کمتر بتواند تغییرات در خانه را تحمل کند.

• مطمئن شوید که از خودتان مراقبت می کنید. اگر این کار را نکنید، ممکن است صبر و حوصله کمتری داشته باشید و خلاقیت کمتری داشته باشید، در زمانی که فرزندانتان به هر دوی آنها نیاز دارند تا در مورد ایمنی خود به آنها اطمینان دهید. از خودتان مراقبت کنید تا بتوانید از فرزندتان مراقبت کنید. بسیاری از مردم متوجه می شوند که روی آوردن به یک قدرت بالاتر، چه از طریق مذهب و چه به طور خصوصی، می تواند کمک کند.

• به کودکان بگویید که حالشان خوب خواهد بود. به آنها اطمینان دهید که از آنها محافظت خواهد شد. یک طرح اضطراری برای خانواده داشته باشید و هر قسمتی از آن را که فکر می کنید فرزندتان می تواند درک کند، با او در میان بگذارید. طرح های اضطراری مدارسشان را با کودکان در میان بگذارید و آنها را آماده کنید - برخی از مدارس در مواقع اضطراری با حضور کودکان در داخل تعطیل می شوند و کودکان باید بدانند که حتی اگر با والدین خود نباشند، در مدرسه از آنها محافظت می شود.

• مراقب علائم ترس و اضطرابی باشید که ممکن است فرزندانتان نتوانند آن را به زبان بیاورند. آیا فرزندانتان بیش از حد وابسته شده اند و به نوازش و بوسه بیشتری نسبت به معمول نیاز دارند؟ آیا نمرات آنها به طور ناگهانی افت کرده است؟ آنها ممکن است فشار ناشی از آنچه در دنیای اطرافشان می گذرد را احساس کنند. آنها را تشویق کنید تا داستان بنویسند یا تصاویری بکشند که نشان دهد چه احساسی دارند اگر نمی توانند احساسات خود را به زبان بیاورند. یک متخصص بهداشت روان دارای مجوز مانند روانشناس می تواند کمک کند.

• از فرزندتان کمک بگیرید. فقط به این دلیل که فرزندانتان جوان هستند به این معنی نیست که نمی توانند کارهای مناسب سن خود را انجام دهند، مانند چیدن میز یا تمیز کردن اتاق خود. اطمینان حاصل کنید که فرزندتان می داند چگونه اقدامات او به رفاه کل خانواده کمک می کند. اگر کودکان بدانند که وظیفه‌ای برای ایفای نقش دارند و می توانند کمک کنند، احساس کنترل و اعتماد به نفس بیشتری خواهند داشت.

• همه چیز را از دیدگاه مثبت برای فرزندتان قرار دهید. نه شما و نه فرزندتان ممکن است قبلاً جنگ را تجربه نکرده باشید، اما باید به فرزندتان بگویید که جنگ ها پایان می یابند. به مواقعی اشاره کنید که فرزندتان با چیزی که ممکن است او را ترسانده باشد، روبرو شده و بر آن غلبه کرده است، چه ترس از تاریکی باشد و چه ورود به یک کلاس جدید برای اولین بار. وقتی در مورد زمان های بد صحبت می کنید، مطمئن شوید که در مورد زمان های خوب در آینده نیز صحبت می کنید.

تاب‌آوری یک سفر است

شما می‌توانید **تاب‌آوری** را به فرزندانتان آموزش دهید. اما صرفاً به این دلیل که فرزندانتان تاب‌آوری را یاد می‌گیرند، به این معنی نیست که اوقات بدی نخواهند داشت. اوقات بد دردناک هستند و فرزندانتان زمان‌هایی را تجربه خواهند کرد که شاد نیستند.

تاب‌آوری یک سفر است و هر کودک مسیر خود را با سرعت خودش طی خواهد کرد، همانطور که هر کودک خواندن و نوشتن را در زمان خودش یاد می‌گیرد. ممکن است فرزند شما از برخی از این **استراتژی‌های تاب‌آوری** بهره‌مند شود، در حالی که کودکان دیگر ممکن است از استراتژی‌های دیگری بهره ببرند. مهارت‌های تاب‌آوری که در زمان جنگ به فرزندانتان می‌آموزید، حتی پس از جنگ نیز برای آنها مفید خواهد بود و اینها مهارت‌های خوبی برای زندگی روزمره هستند.

ممکن است احساس کنید که برای آموزش تاب‌آوری به فرزندتان به کمک نیاز دارید. اگر احساس می‌کنید که گیر کرده‌اید یا غرق در مشکلات هستید و قادر به استفاده از نکات ذکر شده در بالا نیستید، می‌توانید با فردی که می‌تواند کمک کند، مانند یک روانشناس یا دیگر متخصصان سلامت روان صحبت کنید. مراجعه به کسی برای راهنمایی ممکن است به شما کمک کند تا فرزندانتان تاب‌آوری خود را تقویت کرده و در زمان جنگ پایداری بهتری داشته باشند.